fot1_pierwsza_generacja_hiace_z_lat_1967_77

Pół wieku Toyoty HiAce

28 sierpnia 2017

50 lat temu debiutował pierwszy popularny samochód dostawczy Toyoty – HiAce. Dziś w Europie jest on oferowany pod nazwą Proace. Oto jego historia.

Lata 50. były w Japonii okresem dynamicznego wzrostu gospodarczego i odbudowy kraju po wojennych zniszczeniach. Był to czas, gdy powstające małe i średnie przedsiębiorstwa poszukiwały lekkich i średnich samochodów dostawczych w wielu wariantach nadwozia. Na rynku dominowały trójkołowe pojazdy transportowe, które miały więcej wspólnego z rikszami niż z klasycznymi dostawczakami. We wrześniu 1954 r. Toyota wprowadziła na rynek model ToyoAce znany także jako Toyopet Light Truck alias Toyopet serii SK. Nazwę ToyoAce (Ace = as) stworzyli klienci w konkursie ogłoszonym wiosną 1956 r.

Pierwsza generacja ToyoAce była napędzana 4-cylindrowym silnikiem o pojemości 995 cm3 i mocy 30 KM. Zamknięta kabina oraz obszerna jak na japońskie realia platforma ładunkowa były głównymi atutami pojazdu sprzedawanego w sieci Toyopet Store. W drugiej połowie lat 50. „moto-riksze” ustąpiły miejsca pełnowymiarowym pojazdom z nadwoziem van. Od marca 1959 r. ToyoAce zyskało silnik o mocy 33 KM.

Kilkanaście miesięcy później zakończono produkcję I generacji ToyoAce. Zastąpił ją model SK20. Poza Japonią ważnym rynkiem zbytu była Australia (Toyota 25) oraz wybrane kraje Dalekiego Wschodu. Pojemość skokowa silnika wzrastała stopniowo do 1,2 l, a następnie do 1,5 l. Znakomita renoma, jaką zyskały dostawcze Toyoty, skłoniła koncern do rozpoczęcia prac nad nowymi modelami pojazdów lekkiej i średniej ładowności, które poszerzały gamę aut użytkowych. W 1966 r. Toyota zakupiła pakiet większościowy firmy Hino Motors, Ltd. specjalizującej się głównie w budowie samochodów ciężarowych i dostawczych. Umożliwiło to zwiększenie skali produkcji m.in o model Dyna (seria U10).

Narodziny HiAce

W tym czasie na drogach i bezdrożach Japonii testowano prototypy nowej serii H10 (4/5-drzwiowe nadwozie van) oraz PH10 (nadwozie pick-up). Debiutujące podczas 14. edycji Tokyo Motor Show w październiku 1967 r. auto zyskało nazwę Toyota HiAce i stało się poważnym konkurentem modelu Prince (Datsun) Homy B640. Nowa dostawcza Toyota miała klasyczny układ: silnik z przodu i napęd na koła tylnej osi. W odróżnieniu od stylizowanego na amerykańskie pick-upy modelu Stout, HiAce wyróżniał się silnikiem umieszczonym w kabinie (Cab Over Engine), co wpłynęło na zwartą sylwetkę wozu. Wczesne auta były napędzane 4-cylindrowymi jednostkami 3P o pojemności 1345 cm3 i mocy 65 KM. Długość samonośnego nadwozia wynosiła 4,35 m, rozstaw osi – 2,35 m, masa własna – około 1135 kg. Charakterystyczną cechą były cztery reflektory, rzadko spotykane w pojazdach dostawczych.

Klienci wysoko oceniali trwałość dotychczasowej serii ToyoAce, lecz krytykowano w niej zbyt ubogie wyposażenie kabiny, m.in. niewygodne siedzenia hamakowego typu. Nowy HiAce oferował poziom wyposażenia zbliżony do osobowych kompaktów, a często nawet przewyższał je standardem. W HiAce na rynku japońskim oferowano wygodne fotele typu lotniczego ze zintegrowanymi zagłówkami, wydajny system wentylacji i ogrzewania kabiny oraz ergonomiczny kokpit. Pojazd wyróżniał się stonowaną linią nadwozia i starannym wykończeniem. Sukcesywnie wzbogacano gamę o nowe odmiany nadwozi. Obok wersji dostawczej, oferowano 6-9 osobowe mikrobusy, pick-up z pojedynczą i długą kabiną, ambulans oraz wariant pod zabudowę specjalistyczną. Rozstaw osi wynosił od 2,35 do 2,65 m, ładowność od 550 do 1000 kg.

Poza Japonią Toyota HiAce była dostępna w Australii, Nowej Zelandii, na Filipinach, w Tajlandii i w kilkudziesięciu innych krajach Azji i Afryki. Niezawodność i wysokie walory użytkowe sprawiły, że samochód cieszył się ogromną popularnością. W latach 70. Toyota HiAce zawitała na wybrane rynki Europy. Początkowo oferowano ją w Danii, Finlandii, Irlandii, Portugalii oraz na rynku brytyjskim.

Strona 1 z 3123